ΖΕ'Ι'ΜΠΕΚΙΚΟ

ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ

ΣΑ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΤΟΣ

ΔΕ ΝΟΙΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Η ΖΩΗ

ΚΙ ΑΝ ΕΙΧΑ ΕΣΕΝΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ

ΜΕ ΑΦΗΣΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΑΥΤΗ ΚΙ ΕΣΥ

ΕΝΑ ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟ ΝΑ ΒΑΛΩ

ΝΑ ΤΟ ΧΟΡΕΨΩ ΩΣ  ΤΟ ΠΡΩΙ

ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ 

ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΑΠΟΨΕ ΝΑ ΚΑΕΙ

ΔΥΟ ΠΟΤΗΡΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ 

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΤΑ ΠΙΩ

ΝΑ ΓΙΝΩ ΛΙΩΜΑ ΝΑ ΜΕΘΥΣΩ

ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΔΩ

ΔΕΝ ΑΞΙΖΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ 

ΑΠ ΤΑ ΠΙΚΡΑ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ

ΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΥΝΗΘΙΣΑ ΤΟ ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΧΑΡΑ

ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΧΑ  ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΑΚΡΥΑ 

ΓΙΑ ΣΕΝΑΝΕ ΘΑ ΔΑΚΡΥΖΑ

ΔΕ ΠΕΘΑΝΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ